nui suwimon 的个人资料Live on ur hand照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
|
12月1日 เผาจริงสุดท้ายวันนี้ก้มาถึงจริงๆจนได้ ที่จริงเพิ่งไปดูหมอมาเมื่อวันก่อน หมอบอกว่าเบสไม่เลิกกะเราหรอก ช่วงนี้เราก้ไม่เลิกกะเบสหรอก ส่วนเค้าก้คงเป็นคนที่ทำกรรมพัวพันกันมา บอกให้เราไปทำบุญให้เค้าเลิกจองเวร ก้กะจะไปทำนะ อีก 3-4 วันก้แพลนกันว่าจะไปงานบอลลูนที่ปากช่อง แต่แล้ววันนี้เบสก้มาบอกว่าเลือกที่จะเดินจากไปซักที ไม่โกรธนะ ไม่แน่ใจว่าเจ็บรึป่าว มันอาจจะชาๆ อีกใจก้รุสึกโล่ง ว่าดีละที่เบสตัดสินใจซักที เราก้ตัดสินใจ (อีกแล้ว) ด้วย ว่าคราวนี้จะเอาจริงซะที บอกเบสว่าไม่ต้องโทรมาแล้วถ้าไม่มีธุระ คิดว่าจะไม่รับโทรศัพท์เบสแล้ว ถ้ามีไรให้ส่ง message มาละกัน ไม่แน่ใจตัวเองว่าจะทำได้รึป่าว เลยตัดสินใจไปปายกะเพื่อนซะเรย รุมานานแล้วว่าเค้าจะไปกัน แต่เราก้ไม่ไป เพราะจะรอเบส ว่าเค้าจะไปไหนรึป่าว ทำตัวให้ว่างเสมอสำหรับเบส
เมื่อวันก่อนเราไปเจอกระปุกหมูคลาสสิก (หน้าตาต่วยๆ แบบปูนปลาสเตอร์ที่ทุกคนคงเคยมีกันตอนเด็กๆ) ก้ซื้อไปให้เค้า ไม่ได้นัดกันด้วย พอลงจากรถก้ทำหลุดมือ แตกเลย ก้เลยเอาไปให้เค้าถือถ่ายรูปเก็บไว้ว่าได้รับ ยังบอกเบสอยู่เลยว่าคงเป็นลางไม่ดี พอซักพักผ่านไปก็อยู่ด้วยกันไปดีๆ เค้าคนนั้นก้โทรมา เบสไม่รับ แต่เราก้เซ็ง ทำให้เราก้มีปัญหากัน (ทุกทีสิวะ) แล้วก้จากกันไปแบบมีปัญหา (เหมือนเคย)
ไม่เป็นไร ก้ยังรอเค้าอยู่นะ แต่รอให้เบสกลับมาคนเดียว ไม่ต้องมีใครพ่วงมาด้วย แต่จะไม่เป็นเหมือนเดิมละ จะไม่ฟังเรื่องอะไรของเบสอีกแล้ว มันเส้านะที่บอกว่าไปอยู่กะเค้าเบสก้ไม่มีความสุขหรอก ต้องไปรับผลกรรมที่ก่อไว้หรืออะไรทั้งหลาย เราจะปล่อยเบสให้เป็นไปตามทางที่เค้าเลือกเอง อยากให้เบสกลับมาหาเราเพราะเลือกเรา ไม่ใช่ถูกเค้าทิ้ง
หมอดูบอกว่าเราจะได้แต่งงานประมาณตอน 30 จะจริงมั้ยน้า แล้วเบสจะกลับมารึป่าว อยากรู้จริง
ปล.วันนี้มีพระจันทร์ยิ้มด้วย :) แต่ว่าไม่เห็นเลย เห็นมะวาน แต่ไม่ค่อยยิ้ม ไม่เป็นไรยิ้มเองก้ได้ :P
ช่วงที่ดีที่สุด
เดินจับมือกัน ทุกข์สุขด้วยกัน
หัวเราะร้องไห้ด้วยกันมานานเท่าไหร่ ฉันไม่เคยลืมจากใจ วันที่เรายิ้ม วันที่ทะเลาะ ภาพวันและคืนเหล่านั้น จะยังงดงามไม่เคยเปลี่ยนไป ยังคงเป็นดั่งเหมือนกับเมื่อวาน อยู่ในส่วนลึกความทรงจำ แต่ต่างกันแค่เพียง ในตอนนี้ ฉันนั้นไม่ได้มีเธออยู่ข้างๆ เหมือนวันที่เราเคยเดินข้ามผ่าน ทุกๆสิ่ง ทุกๆอย่างมาด้วยกัน นับเป็นช่วงชีวิตที่ดีที่สุด แม้เป็นแค่เพียงเวลาสั้นๆ ที่เคยเกิดขึ้นกับฉัน...เพราะเธอ เพลงและของขวัญ ตั๋วจากโรงหนัง จดหมายที่ส่งให้กันในวันที่ห่าง ฉันนั้นยังคงเก็บไว้ วันที่เหนื่อยล้า ถ้อยคำที่ปลอบใจ ภาพวันและคืนเหล่านั้น จะยังงดงามไม่เคยเปลี่ยนไป ยังคงเป็นดั่งเหมือนกับเมื่อวาน อยู่ในส่วนลึกความทรงจำ แต่ต่างกันแค่เพียง ในตอนนี้ ฉันนั้นไม่ได้มีเธออยู่ข้างๆ เหมือนวันที่เราเคยเดินข้ามผ่าน ทุกๆสิ่ง ทุกๆอย่างมาด้วยกัน นับเป็นช่วงชีวิตที่ดีที่สุด แม้เป็นแค่เพียงเวลาสั้นๆ แต่ก็เคยเกิดขึ้นกับฉัน...เพราะเธอ ไม่รู้ว่าเธอ ไม่รู้ว่าจะได้ยินเพลงนี้รึยัง อยากจะให้เธอช่วยมารับฟังว่าฉันนั้น คิดถึง... 12月19日 ยืดเยื้อและแล้ววันแต่งงานก้ผ่านไป (9 ธ.ค.) ไม่ได้แต่งว่ะ แถมเลิกกันอีกตะหาก ระหว่างเราตอนนี้มันเลือนรางเหลือเกิน ชั้นเข้าใจเบสนะ แต่ทำใจไม่ได้ซักที ส่วนเบสก้ไม่ทำไรให้มันชัดเจน พออีกอารมณ์นึงก้จะคิดได้ว่าจะปล่อยมันเป็นไปเอง เรายังเจอกันบ้าง คุยกันเหมือนปกติ พอตกดึกเราก้คุยกันเรื่องเดิมๆ ว่าจะเอาไง ตื่นเช้า พอลืมตาขึ้นมาก้จะนึกถึงเรื่องที่คุยกันแล้วก้เศร้า มันวนเวียนเป็นอย่างนี้ทุกวัน เหมือนหนังเรื่องนึงที่มันตื่นมาเจอเหตุการณ์เดิมซ้ำๆ ทุกวัน จำไม่ได้ว่าตอนจบมันเป็นไง ตอนนี้ชั้นอยากรู้ตอนจบของเราว่ามันจะเป็นยังไง ไม่ว่ามันจะจบยังไง ก้ขอให้รีบจบซักทีเถอะ ที่เบสทำน่ะ มันก้เจ็บนะ แต่มันคงชา เลยไม่ค่อยฟูมฟาย ออกแนวบ่นๆ คร่ำครวญ น้ำตาหยดติ๋ง ฟังเพลงจิ๊กโก๋อกหักได้รมณ์ก้ตอนนี้แหละวะ พอเราคุยกันมันก้ปวดท้องเครียดๆ ทุกทีเลย 11月1日 2 วัน หลังเลิกกันในที่สุดก้ผ่านไปได้ 2 วัน
วันแรกไปช้อปกระจาย (แบบถูกๆ) ปิดท้ายด้วยไห้พระ กว่าถึงบ้านก้มืด ง่วงหลับไปจนได้
แต่ก่อนนอนก้คิดแอยากโทรแว้บนึง เพราะโทสับดันอยู่บนที่นอน แต่แล้วก้ผ่านไปโดยไม่มีเสียง (ปรากฎว่ามันโทรไปคุยกะเพื่อนเรา)
วันที่สอง ไปทำงาน ผ่านแถวสวนสยาม (ที่เพิ่งมีคนตายเพราะเครื่องเล่นเมื่ออาทิตย์ก่อน) ว่าจะแวะไป
แต่คิดอีกที วันพุธ แถมเพิ่งมีคนตาย คงไม่มีใครมาเล่นแน่เลย (ถ้าเค้าเปิดให้เล่นคนเดียวก้จะเล่นนะ)
ฉะนั้นไปก้อดเล่นอยู่ดี เลยกลับบ้าน ว่ายน้ำฉลองชุดใหม่ดีก่า
แล้วววว. พบว่ามี miss call จากเค้าด้วย แต่โทรไปก้ไม่รับ ตั้ง 4-5 ที จนรับก้คุยกันเรื่องว่าจะมาเอาของวันไหน แบะๆๆ วาง
จบข่าว
ปล.เช้านี้ว่าจะโทรไป morning call ที่ Virgin hits ซักหน่อย ดันโทรไม่ติด เราคงไม่มีวาสนาร่วมกัน 10月30日 ช้ำรักฮือๆ แงๆ มันรุสึกบอกไม่ถูก ตามเหตุผลแล้วมันก้ควรดีสิ แต่อารมมันไม่ได้ เหมือนน้ำตาจะไหลอยู่ตลอดเวลาเลย ถ้าไม่มีคนอยู่คงบ่อน้ำตาแตกไปแล้วมั้ง
เรารุจักกันตั้งแต่ตอนเรียนม.ปลาย (2538) อยู่ห้องเดียวกัน เป็นเพื่อนกัน โทรคุยกัน ติวหนังสือกัน ไปเซ็นทรัล (งานไรน้า) ด้วยกันทีนึง (เท่าที่จำได้) คบกันเรื่อยมาจนแยกไปเรียนมหาลัยก้ยังคุยกันอยู่ จนวันนีงชั้นก้หลวมตัวไปบอกชอบเค้าเอง (ที่จิงมันวางแผนไว้) แล้วก้เป็นแฟนกันประมาณตอนปี 1 เทอม 2 (2541) แต่ตอนนั้นชั้นยังติดเพื่อน ชอบไปเที่ยวกะเพื่อน ส่วนเค้าไม่ค่อยมีเพื่อนหรอก (ไม่มีใครคบ แหะๆ) ก้มีทะเลาะกันมั่ง (ประจำเลย) แล้วก้ดีกัน เป็นอย่างนี้บ่อยจนเพื่อนๆ ชิน
มีอยู่ครั้งนึงนัดกัน แต่เพื่อนดันมาชวนไปตจว. (เตรียมการล่วงหน้ามั่งแว้ว) ก้ไปกะเพื่อน ละให้เพื่อนอีกคนไปที่นัดบอกเค้าว่าชั้นไปเที่ยวแล้ว (ตอนนั้นมือถือยังไม่แพร่หลาย) หลังจากนั้นเรื่องนี้ก้กลายเป็น joke ที่ยกมาแซวกันบ่อย
หลังจากนั้นวงเวียนชีวิตก้เป็นเช่นเดิม ทะเลาะกัน ดีกัน จนชักด้านๆ ไม่ค่อยร้องไห้แล้ว แต่บางทีมันก้มากกว่าแค่การทะเลาะกันเรื่องไร้สาระ (ส่วนใหญ่ก้มาจากชั้นทั้งนั้นแหละ) บางทีก้รุสึกว่าเค้าทนอยู่รึป่าววะ ส่วนชั้นมันกลายเป็นความผูกพันที่เลิกไม่ได้ซักที แต่หลังจากทะเลาะกัน เรากัจะกลับมาคุยกันเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น (นี่ความจำสั้นรึป่าววะ) จนบัดนี้ก้คบกันมาซักเกือบ 10 ปี หลังๆ แม่ชั้นก้เริ่มบอกให้แต่งงานซักที คบกันมาตั้งนานแล้ว
ต.ค. 50 เค้าย้ายบ้านไปอยู่ไกล เราเลยไม่ค่อยได้เจอกัน (ปกติเจอกันเกือบทุกวัน) จะเจอกันก้เมื่อชั้นไปหาเค้า แต่อาจเป็นเพราะเค้างานยุ่งด้วย เราก้วางแผนว่าจะแต่งงานซักที สำหรับชั้นมันก้เพื่อเราจะได้อยู่ด้วยกัน แต่เค้าจะคิดว่าไงนะ ระหว่างนั้นเหตุการณ์ปกติ (คือทะเลาะกันตามปกติ)
จนวันนึง 29 ต.ค. 50 23.45 น. เค้าโทรมาคุยเรื่องที่เราทะเลาะกันสดๆ ร้อนๆ แล้วเพื่อนก้ดันโทรมาหาเค้า เลยวางไปคุย ชั้นรอตั้งนาน โทรไปจิกอีกซัก 5 ที ก้ไม่รับ (จิงๆ เลิกรอแล้วแต่ดันนอนไม่หลับ) จนประมาณตี 1 เค้าก้โทรกับมา คุยได้ 3 คำ ไอ้เพื่อนนั่นก้โทรกลับมาอีก เลยเป็นเหมือนเดิม อีกทำก้ประมาณ ตี 2 ทีนี้ สรุปได้ความว่าเค้ารุสึกสงสารชั้นที่ต้องทนทุกข์ (ส่วนเค้าน่ะทุกข์เป็นกิจวัตร แต่บอกว่าทนได้) และคิดว่าแต่งงานกันไปเราก้คงไม่มีความสุข ถ้าเราเลิกกันซะแต่ตอนนี้ ก้คงดีกับทั้งคู่ คราวนี้ชั้นรู้สึกได้ว่ามันไม่เหมือนทุกครั้ง ที่เราจะกลับมาดีกันเหมือนเดิม เพราะเค้าพูดเองว่าไม่อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิม
จบข่าว
ปล. เมื่อกี้อ่านเจอข่าวบุ๋ม ปนัดดา เลิกกะผัว โอ้สวรรค์ทรงโปรด ขนาดเลิศปานนั้นยังเลิกกันได้เลย นับประสาไรกะชั้น
แล้วนับเพื่อนๆ รอบตัวนี้กัยังไม่มีแฟนก้เยอะ อืม จิงๆ แล้วชั้นก้ไม่ผิดปกตินี่หว่า มีผู้ร่วมชะตากรรมเพียบ
ปล 2. จิงๆกัยังรักเค้านะ คิดว่าเค้าก้รักเราด้วย แต่มันคงไปกันไม่ได้จิงๆ (น้ำตาคลอ) อโหสิกรรม 6月28日 ความทุกข์-ความสุขช่วงเวลานี้เป็นความยากลำบากที่ผ่านเข้ามาในชิวิตน้อยๆ นี้ อีกครั้ง (เป็นครั้งที่เท่าไหร่ก้ไม่รู้) เหมือนที่เค้าว่าเวลาที่เราทุกข์ใจมันผ่านไปช้าๆ ๆ ๆ ค่อยๆ ๆ ๆ เมื่อใหร่มันจะจบซักทีนะ ถอนหายใจวันละร้อยรอบได้มั้ง เหนื่อยใจเหลือเกิน การทำงานทำไมมันช่างยากอย่างนี้นะ เหมือนพลังชีวิตมันถูกดูดไปทุกวัน ความสุขค่อยๆ หมดลง พยายามหาเหตุว่าทำไม มันเป็นเพราะคนออกไป ทำให้งานมาโหลดที่เรา หรือระบบต่างๆที่มันเฮงซวย (หรือกรูเองวะ) คิดว่าพอมีคนมามันก้จะดีขี้น แต่ก้นั่นแหละ เมื่อไหร่ล่ะ หรือทุกคนก้ต้องมีปัญหาเรื่องงาน พยายามทนแล้วนะ แต่รุสึกมันนานเหลือเกิน หรือว่ากรูไม่จำเป็นต้องทนวะ อีกประเด็นก้คือยังหางานใหม่ไม่ได้ จิงๆ ก้ไม่รู้ว่าจะทำไรดี มันไม่อยากทำไรเลย
ความสุขอยู่ไหน รีบมาหาเร็ว ต้องการด่วน!!!!! 5月28日 เซ็นทรัลเนื่องจากมีผู้เรียกร้องให้ไปเม้นท์ของมัน แต่มันยาวเหลือ จึงขอเริ่มมหากาพย์ภาพยนต์หลายภาค (สำนวนหนังดังทั้งหลาย ทำไมต้องมีแค่ไตรภาควะ น่าจะมีเฮกซะภาคบ้าง) ฉบับสมบูรณ์แบบ (กรุณาสละเวลาว่างอย่างน้อย 1 ชม.) ถ้าไม่ว่างก้เอาเก็บไว้อ่านเวลาอื่น เพื่ออรรถรสในการกรับชม กรุณาปิดเครื่องมือสื่อสารทุกชนิด
ทุกฉาก ทุกถ้อยคำ เป็นเรื่องสมมติ โดยมีเค้าโครงจากเรื่องจิง (เนื่องจากจำไม่ค่อยได้ นานแล้วนี่หว่า)
ฉาก 1 ณ เมเจอร์ MKTG ค.ศ.1998 ช่วงรับน้อง พวกเราเป็นเฟรชชี่
น : วันนี้เราไป เซ็นทรัลกันดีก่า
ก : เออ ดี ชั้นหิวละ
หน : แต่วันนี้มีชุมเชียนะ
ป : ช่างมันดิ พุ่งนี้ถ้าโดนก้บอกว่าไปรพ. เซ็นทรัลละกัน
ว่าแล้วก้เดินทางไปแต๊ดแต๋
วันรุ่งขึ้น ณ แถวประชุมเชีย
ว้ากเกอร์ : เมื่อวานใครไม่เข้าประชุมม่าง
ก, ป, น, หน เป็นผู้ร่วมยกมือ (กล้าทำต้องกล้ารับ)
แต่ไอ้ ว.ด้นถาม น.
ว : ทำไมคุณไม่เข้าประชุมเชีย ไม่รู้รึไงว่ามี กินแรงเพื่อนเหรอ อร่อยนักใช่มั้ย ....... ไปไหนมา
น : ไปเซ็นทรัลค่ะ !!!!!!!!!!!
ผู้อื่น : 55555
น : เอ่อ รพ.เซ็นทรัลค่ะ :( (ไม่ทันละ โกหกไม่เก่งเรยตู)
5月22日 ปวดฉี่อีกหนึ่งวันที่กลับบ้านมืด.......
ทำงานมั่ง เช็คเมล์มั่ง แต่ตอนนี้ปวดฉี่ (อีกแล้ว เนื่องจากเป็นอูฐ กินน้ำวันละ 6-8 ลิตร แหะๆ เว่อร์ไปนิด) มาละ บัดซบจิง ถูกผู้ชายหลายคนรุมเร้า ช่างเถอะ
ระยะหลังๆ รู้สึกงานไมมันยุ่งจังวะ ทำเท่าไหร่ก้ไม่เส็ด มีเข้ามาเรื่อยๆ งานตัวเองมั่ง การกุศล (ทำฟรีไม่ได้ตัง แถมโดนด่า) ก้มี เล่าถึงชีวิตเมื่อยามสบาย ตอนนั้นวันๆ ตกบ่ายก้ออกไปตะแล้ดแต๊ดแต๋ แต่เด๋วนี้อย่างกะเป็น Admin เลย ไม่ค่อยได้ออกไปเห็นตะวัน เห็นแต่เดือนตอนมืด เฮ้อ วันนั้นต่อมน้ำตาแตกต่อหน้าหัวหน้า มันไม่ได้ sad ที่โดนค่านะ แต่อัดอั้นตันจิตเรื่องงานที่แสนลำบาก ขอความร่วมมือจากผู้อื่นมันช่างยากเข็ญ อยากไปมีไรทำของตัวเองจังเลย แต่เงินเก็บรึก้น้อย จะไปทำไรก้คิดไม่ออก ภาระก้หนักหนา อยากจะหลบลี้ไปที่ไกลแสนโพ้นทะเล รึว่าจะออกผนวชดีนะ ละทิ้งทางโลก ตัดกิเลส เข้าสู่ร่มกาสาวพัตร (สะกดอย่างงี้ป่าววะ)
นี่เราอายุล่วงเลยมาเท่าไหร่แล้วนะ ช่างไม่มีความมั่นคงในชีวิตเอาซะเลย
สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม....
อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา |
|
|
